به يارى مى طلبى حروف را - اما ميان هزاران كلمه واژه اى كه به  جمله ات احساست

را نعره زند نمى يابى . دردت كه اندازه ء دنيا شد - شانه هايت كه زير بار غم پوكيد

هيج دريايى گنجايش لبريزيت را نمى يابد - مى مانى احساست را در كدام جمله

فرياد كنى كه درد شانه هايت را كاسته باشى .

كلام عاجز - بيان ناتوان - چشمها حيران و قلم به سختى بر كاغذ مى نشيند . اخر

اين دردهاى طاقت فرسا سنگينى شان كمر واژه ها را مى شكند- جمله ها را متلاشى

مى كند و نفس ها را مى برد . اخر اين كلمه ها كه نمى توانند بزرگى فاجعه را فرياد زنند

فكر مى كنى كسى نمى فهمد دردت را - سهمناكى فاجعه را - غربت بى كسى ات را -

اتش سينه ات را و مى مانى حيران . و چشمها اين اخرين بيان ساكن با معجزه ء اشك

احساست را جارى مى كنند . اشك مى ريزى  اشك مى ريزى  اشك اشك اشك اما اشك ها

روزى خشك مى شوند و ما چه بى سلاح مى شويم . نه كلامى نه واژه اى و نه اشكى كه

فاجعه را بيان كند . حيران مى مانيم حيران - مى دانى حيران

اما زندگى ادامه دارد مگر نه ؟ نمى توان پشت اشك ها پنهان شد و ادامه ء زندگى را نديد

ما با همين چيزها بزرگ شده ايم با اشك ها - واژه ها - با سهمناكى فاجعه ها . وقتى

اشك هايمان خشك شد واژه ها پناهمان داده اند و ما نوشته ايم - نوشته ايم و حالا داريم

مى نويسيم انقدر كه نوبت كوچمان فرا رسد . چقدر با درد هاى كوچك و بزرگ ناليديم و

چقدر  فاجعه هاى بزرگ را پشت سر گذاشتيم . كمرمان خم شد و واژه هايمان اندوهناك

و دست نوشته هايمان غمنامه هاى غريبى مان .

سال هاست عادت كرده ايم بر اين مدار - بر اين چرخش - به سرگيجه هاى پى در پى

به اتش سينه و به اشك هامان كه بر صفحه هات كاغذمان چكيده اند و به جستجوى

واژه هائى كه سهمناكى دردهايمان را بيان كند .

يك بار ديگر مى توانى يعنى بايد بتوانى خم راست كنى اگر چه دردت كمر ما را نيز شكست .

تو فرزند از دست دادى و ما نيز دوستى و هنرمندى لايق را - دردمان يكى و سنگينى

بارمان طاقت فرساست .

سه جهار روز بيشتر نيست كه فاجعه ء از دست دادن هومن قاسمى را شنيده ام .

دوستى و پيغامى كوتاه در وب و شوك غير قابل باورم پاى كامپيوتر . اشك چشم هايم

را در بر گرفت نمى توانستم چيزى بنويسم تنها پيغامى كوتاه در نوشتار با ان حال زار

و سپس ساحل و تا نصف هاى شب گريه - چه دقايق و حشتناكى بر من گذشت - تنهائى

و بى كسى من در اين گوشه ء دنيا و اين غم طاقت فرسا - اين چند روز - جهنمى از عذاب

و انده بود كه بر من گذشت نه در سر كلاس درس نه در محيط كار تمركز من گوئى ناگهان

گم شده بود داشتم حول و هوش همه ء وقايع اين چند سال اخير را مرور مى كردم .

دوستيمان در انجمن ادبى شكل گرفته بود پانزده شانزده سال پيش - هومن كوچكتر از ان

بود كه به خاطر داشته باشد و سپس ادامه اى كه با نوشتن و كارهاى هنرى هومن و  گاه  

 دخترت در انجمن ها شكل تازه اى به خود گرفته بود .  اخرين ديدارمان شايد به دو سه

سال پيش برگردد قبل از مهاجرت من به خارج از كشور و ديكر هيچ خبرى نيافته بودم .

جسته و گريخته موفقيت هاى هومن را از دوستان مى شنيدم و گاه در بين مطالب

دوستان در اينترنت داستانى از او . بيشتر از همه جا در نوشتار بود كه داستانى تازه از

وى مى خواندم جائى كه دوست مشتركمان سياوش دانش اذر با ان تدبير و تلاش قابل

تحسين با گرد هم اوردن جوانان با استعداد گام ارزشمندى در ادبيات بر مى داشت .

هومن خوب مى نوشت و مى توانست خوب تر شود . روزهاى بهترى در انتظارش بود

مثل همه ء نويسنده ها مثل همه ء ادمها مثل تو مثل من مثل ما مثل انها ئى كه رفتند

مثل انهائى كه خواهند امد و مثل انهائى كه مى ايند و روزى خواهند رفت . اخر تو كه

بهتر از هر كسى مى دانى ما مسافران چند روزه ء اين جهانى خاكى هستيم . رفتن ها

اگر چه سخت و جگر سوز است اما جزوى از فلسفه ء حيات شمرده مى شود  چاره اى

جز قبول ان نداريم .

چقدر  در اين روز هاى اندوهناك و دل گير اين مسافت لعنتى ازارم مى دهد . دورى از

انانى كه دوستشان دارى دورى از شراكت در اندهشان و دورى از وطن راستى چرا ما

اواره ء دنيا شديم چرا بچه هايمان دارند مى ميرند چرا غصه ها مجالمان نمى دهند

غم از دست دادن عزيزى سهل و اسان نيست . غممان عظيم و دردمان طاقت فرساست

نه قلم من و نه قلم هيج احساسى نمى تواند بارت را سبك كند . دردت را تسلى دهد

اما به اميد تسلى مى نويسيم به اميد كاستن اندوهت به ارزوى دلگرميت .

ما شريك همه ء اندوهت باقى مى مانيم و فراموش نمى كنيم جوان با استعدادى چون

هومن قاسمى امد - زيست - نوشت - و رفت . روحش شاد و نامش ماندگار باد

                                                     دوست در اندوه شما

                                                        behroozarabzadeh

                                                        chanakkala 20 may2009                     

 

تجديد عهد زمين با زايش شكوفه و فوران بهار - نوروز باستانى و

جشن سال نو شمسى را به عاشقان ميهن و فرهنگ ايران زمين

از صميم دل تبريك عرض نموده و آرزومندم كه سال جديد سر آغاز

بهار دوباره اى در حيات كشورمان ايران و زايش شكوفه هاى

خوشبختى در سرنوشت هم وطنان گراميم باشد

گذشت زمستان و فرا رسيدن بهار سر لوحه ء ارزشمندى ست

كه مى تواند رهنمون ما در گذر از تاريكى و جهل به روشنائى و

دانائى و زشتى به زيبائى باشد .

در اين ايام خجسته آرزوى خرسندى و خوشبختى براى همه ء

هم وطنانم دارم اگر چه دورى از وطن و آنان كه دوستشان دارم

به دومين سال خود رسيد اما اين گوشه ء غربت - نوروز را به ياد

ميهن و خاطره هاى ان گرامى خواهم داشت باشد تا ايرانى آزاد

آباد و سر افراز در پيش رو داشته باشيم

                                    سال نو مبارك

همچنين ۲۱ مارس روز جهانى شعر و شاعران را به همهء   

دوستان شاعر و همهء شاعران آزاده و شعر دوستان ارجمند   

تبريك عرض مى نمايم اميدوارم كه هميشه قلم شاعران نه   

براى سياست و نان بلكه به خاطر ارزش هاى انسانى و  پيش برد 

فرهنگ مردم - جارى و برقرار باشد

                         ايام نوروزيتان به كام باشد 

                                        سی ام اسفند ۸۷--

                                         ۲۰ مارس ۲۰۰۹

                                      بهروز عرب زاده

۸ مارس روز جهانى زن را به همه ء زنان دلير كشورم تبريك گفته

و اميدوارم كه به آنچه حقوق اوليه ء ان هاست برسند هر چند

تاريخ كشور من پر از نامردمى در حق زنان بوده اما فراموش نكنيم

كه در كشورهاى حامى حقوق زن نيز تضيع حقوق اوليه ء زنان

بصورت گسترد ه ا ى ديده مى شود اما انچه بر زنان كشور ما

روا داشته شده بسيار شرم اور و دور از انصاف بوده است زنان ما

يا بهتر بگويم مادران ما خواهران ما همسران ما داراى حقوقى هستند 

كه قوانين بين اللمللى نيز بر ان ها مهر تائيد زده اند 

مشكل اساسى زنان ما نه قوانين و نه حاكميت موجود است اگر چه

هر كدام از ان ها سهمى در پايمال كردن حقوقشان دارند اما نكته ء

اساسى ذهنيت مرد سالانه ء مردان ماست بيائيد قبل از انكه قوانين و

حاكميت و ... را زير سوال ببريم اول از هر چيز خودمان را زير ذره بين

قرار داده و از خود بپرسيم ما چه حقى از زنانمان را پايمال كرده ايم

البته زنانمان نيز  با پا فشارى بر حقوق اوليه ء خود اين حقوق را

كه حق مسلم ان هاست از انانى كه از ان ها دريغ داشته اند خواهند گرفت

اميدوارم روزى فرا برسد كه انسان بودن ملاك باشد نه جنسيت دوباره اين

روز ارزشمند را به همهء ازاد زنان و مردان كشورم تبريك عرض مى كنم

                            behrooz  arabzadeh                                                             

                                8 مارس         2009

سال- بى تو گذشت

در پهنهء وخامت تنهائى اتاق

همآغوش يكريز خيسى بالش رختخواب

شكوائيه ء ثانيه ها  و تحمل آوار سقف

من بودم و واژ ه هاى بيابانى

رميده هاى نا آرام

نه واژه ها به دام من نه من به سكونت واژه ها ساكن

چشم تا چشم نا فرمانى دلگير حروف

اسارت چهار ديوار سياه

                            سياه    سياه    سياه

دفترم پاره پاره

سفيدى ها همه سياه و سياه ها در من به زباله

سال زباله هاى كاغذى

سال - كه بى تو گذشت

                روز - كه بى تو گذشت

                                          شب كه ....

                              .............

به پيدائى تو آمده از مسافت ناممكن

                                         به ممكن تو اميدوار

مردى در گوشه ء پستوى خيال

سرگردان سرماى مدام

ترديد شايد -  اگر چه  -  مى شود  - بايد - ممكن است

نظام حافظه بر مسير چرخش دوار

استقرار قرار -  بر قطعيت نامعلوم

نبوغ قلم بر بيهوده گى منظم

و ترتيب مسير بر اشارتى عاجز

چه ثانيه هاى درهمى

                 اتاق كه به دلتنگيت گريست

                      سال - بى تو گذشت

                                     روز بى تو گذشت

                                                       شب ....

                                 .....................

نه از معجزه ء پيدائيت اشارتى

نه كاستى از فرسايش گذر

سابيده سنگ به سنگ دل

                     خاطره ها كه در آوار جان داد

درخت جنسيت - اسير كولاك فصل

نه اميدوار عاطفه اى

                         نه جستجوى تابستان ميسر

گره خورد عقده ها و پاشيد در گلوى اتاق

نگنجيد در آينه

                ها كرد و گريست بر سكون مردمك مات

نبوغ لب به غنچه نه نشست

                سال - بى تو گذشت

                            روز - بى تو گذشت

                                    شب ........

                        ..........................

نشد پيدائيت ممكن 

        و گم شد من

                        در همهمه ء درهم تو

و تو در مسافت مسلم من

 نزائيد ما

همچنان لقاع به وعده ء  شايد -

                                      اگر

                                          چنانچه

فشرد روزگار و گذشت مفرد - فاعل

من - چه تنها در جمله ء

                                 اتاق من بى توست

و تو گم در جمله ء بالا

حالا آنها كجاى جمله ء اتاق باشند

چه فرق مى كند وقتى ما خالى ست از اتاق

                           .........

واژه ها سر كوفت مى زنند

                                 و جمله ها سخت طعنه

دلگير مى شود من از سرنوشت اتاق

و مى گذرد ۲۰۰۸ كه به پيدائيت آمده بود

               ردت گم نكرد  ؟

سال - كه بى تو گذشت ؟

             روز - كه بى تو گذشت ؟

                      شب - كه به تنهائيت گريست ؟

                                                      اول ژانويه ء ۲۰۰۹

                                                    بهروز عرب زاده  

بابا نوئل درخت كاج - آنشب ميان هياهوى جمعيت زير نور افشانى فشفشه ها در حالى كه موسقى

تندى به فريادت نئشه مى داد شمرده بوديم ۱۰ ۹ ۸ ۷ ۶ ۵ ۴ ۳ ۲ ۱ و ول شده بوديم ميان رقص جمعيت

ناهشيار و تا روشنائى سپيده دم كه نويد اولين روز سال جديد را مى داد براى سالى نيكو در خيابان

جشن گرفته بوديم

بيرون سرما بيداد مى كند و من مچاله شده ام روى كاناپه و در سكوت اتاق در حالى كه صداى تلويزيون

را خاموش كرده ام با درد انسان هاى بى گناهى كه كشته مى شوند گريه مى كنم

از روزى كه شهر من زير لگد هاى هواپيماهاى عراقى له شد ه بود سال ها كه نه ثانيه هائى نيست كه

مى گذرد ۱۶۰۰ كشته در چند دقيقه - من در حالى كه سپر  برادر كوچكم شده بودم از زير آوار بمباران

جان بدر برده برادرم را سخت در آغوشم فشرده سراغ اعضاء خانواده در خيابان ها مى دويدم

جهنم آتش و دود و انسان هائى كه فرياد درد مى كشيدند را به چشم ديده بودم

آمبولانس ها از حمل صدها جنازه و زخمى در گوشه و كنار شهر باز مانده بودند صداى فرياد كمك

كودكان - زنان - و مردانى كه آنروز غرور مرديشان در ميان آتش و خون له مى شد

بچه ها مرده بودند زن ها مرده بودند مردها مرده بودند راه مى رفتيم فرياد مى كشيديم گريه مى كرديم

مى دويديم اما مرده بوديم شهر مرده بود همه چيز مرده بود انسان مرده بود انسانيت مرده بود تنها

هواپيماها زنده بودند و لگد هاى مرگ را حواله مى كردند تنها ديكتاتور ها زنده بودند و جنگ را ديكته

مى كردند تنها حكومت ها زنده بودند و انسانيت را به بازى گرفته بودند ما عروسكان بازى زشت نامردمان

بى شرف بوديم كه شرافت جانمان را بمباران مى كردند

نيازى به شنيدن صداى تلويزيون نيست - تجربه ء سال هاى جنگ و خون ملودى شوم فرياد ها را تا

استخوان هايمان چشانده است

داشتم گريه مى كردم بيرون سرما بيداد مى كند و من له شده ام روى كاناپه و سكوت اتاق نظاره گر

هق هق اشك هايم شده است

جه شباهت شگرفى - آيا اين صحنه ها در حافظه ء من تكرارى نيست ؟

من ميان مردم غزه نبودم اما گوئى كه بودم حماس حاكم كشورم نبود اما گوئى بود با اسرائيل

نمى جنگيديم اما گوئى كه مى جنگيديم

اصلا" چه فرق مى كند كجاى دنيا انسان كشته مى شود چه فرق مى كند مسلمان باشد يا يهودى

سياه باشد يا سفيد بى گناه باشد يا گناه كار --  دارد انسان ميميرد مى فهمى انسان مى ميرد

آخر وقتى ديوانه ها افسارشان بريده مى شود - ايدولوژى هاى پوچشان خريدارى پيدا نمى كند

وقتى حكومت ها چماق هايشان را بنده گى مى كنند وقتى حاكمان از گفتار عاجز مى شوند

انسان هاى بى گناه طعمه ء هوس هاى كورشان مى شود

راستى من چه خصومتى با مردم عراق داشتم ايرانى چه خصومتى با عراقى و عراقى چه دشمنى با

مردم ايران - ۸ سال جنگيديم مرديم كشتيم مرديم كشتيم مرديم كشتيم مرديم مرديم مرديم بى آنكه

بدانيم چرا كشتيم چرا مرديم و دريغ آنكه بعدها همان دشمن كافر كه مى گفتند شيعه ء ناب محمدى

از اب درآمد

اصلا" جنگ كه پيروز ندارد هميشه انسانيت است كه مى بازد كودكان و زنانند كه مغلوب مى شوند

غرور مردان است كه جريحه دار مى شود و شيطان است كه پيروز مى شود

بيرون سرما بيداد مى كند  من روى كاناپه زخمى شده ام و سوزش درد استخوانم را مى سوزاند

بارش يكريز اشك فرصت نگاه را گرفته است چيزى در تلويزيون نمى بينم اما دست هاى شوم آتش

افروزان را گوئى كه مى بينم ۰ من اين دست ها را در وطنم نيز ديده ام من اين دست ها ى جنگ طلب

را مى شناسم صورتم هنوز از سيلى آن دست ها سرخ است و قلبم از مشت هاى شيطانيشان آزرده

من - وطن من سالها بازيچه ء خونين اين دست ها بوده  در گوشه و كنار كشور من رد پاى دست هاى

شوم هنوز باقى ست هنوز اين دست ها به دادن بهانه اى براى جنگ مشغولند هنوز اين دست ها در پى

بهانه اى براى جنگند ۰ آخر بقاى اين دست ها به اين جنگ هاست ۰ اين خفاشان خون آشام 

حياتشان وابسته ء خون بى گناهان است - ورنه ديكتاتورها كه كلام نمى فهمند خون مى خواهند خون

و اصلا"فرق نمى كند ايران باشد يا عراق  - لبنان باشد يا فلسطين - افغانستان يا چچن -

گرجستان يا ۰۰۰

بيرون سرما بيداد مى كند  جنازه ء من روى كاناپه ول شده است جنازه هاى غزه روى زمينند جنازه هاى

اسرائيلى منتظر  - جنازه هاى ايرانى - جنازه هاى لبنانى - جنازه هاى عراقى - جنازه هاى انسانيت

 جنازه هاى ۰۰۰ كاش گرم مان بود كاش اصلا" سرما نبود امسال بهار خواهد رسيد ؟

                                                                   ۶ ژانويه ء ۲۰۰۹

                                                            بهروز عرب زاده

 سال ۲۰۰۸ با همه ء فراز و نشيب هاى فراوان به پايان رسيد و ۲۰۰۹ زاده شد ضمن تبريك به همه ء دوستان و هم وطنان گرامى اميدوارم سال جديد سال موفقيت و پيروزى انديشه و خرد باشد بنا داشتم سروده ء جديدى را منتشر كنم اما به دلايل مختلف شعرى از كتاب ترديد هاى مكرر كه اثار چند سال پيشم را در بر دارد برايتان مى نگارم و پس از ان سروده ء جديدم را منتشر حواهم كردالبته دوستان براى تهيه ء الكترونيكى كتاب مذكور مى توانند به ادرس نشر افتاب مراجعه كنند و يا به وب ترديدهاى مكرر و يا  در چند جاى ديگر كه نمى شمارم به هر جهت سال خوبى را براى همه ارزو دارم  

بیا دو باره بگویمت

 نجیبی بر پرسه های شبانه ام

جنازه ی زخم را در بستر گوش مداوا خواهد نشست

دیریست واژه ها در گلوی شب

                               مکاشفه ایست

                                               سر می رسد

ببارد به پیشانیم تو را

                   که مریم ستاره ِ بلند اورشلیم را

شب به خواب من مهربان نیست

تو را به اظطراب نشسته است

ستاره باران میلاد نخست

در کرانه ی کدام شوق

به شاباش درخت کاج

                 آویز خواهی بود

که من کودکانه به بازیم ذوق شوم

چندمین سال است ؟

برف آمدنت را به روشنی سپید نکرده است

که زلفانم به انتظار برفین است

نجوا

        چهار دیوار خانه را به پژواک من خسته است

این جام بی تو می ریزم

                     گلوئی را که شب های آبی و بنفش

رقص ماهرانه ی تارهایش را

 قدیسیان کلام

              به عقد نماز و نیاز

                                   در بسترت گریسته بود

خالیست من از تو

                    جام

                       درخت

                            کریسمس

   بیا دوباره بگویمت

                       عیدوخو  اوُِ بریخا (1)

                                         اول ژانويه ء ۲۰۰۹

                                              بهروز عرب زاده

                                                   ب . وفا

 1 – به زبان آشوری یعنی عید شما مبارک

اين روزها تنهاءيمان كه كيلو بر نمى دارد و غريبيمان كه اندازه نمى شود - ول مى شويم ميان اين جماعت ناهمگون و حس نوشتنمان كه گل مى كند بغض نياز همنشينى گلويمان را مى فشارد و ابرهاى درد كه به زايش مى رسند- اتاق صحنه ء انفجار غربت مى شود و ديوارها در تو مى تركند

اگر چه گاه همسايه اى اشناى غريبى قداست تنهاءيت را مى شكند اما كشتى سر گردان نيازت را جزهمنشينى هواى وطن ناخدائى نمى يابى

دير وقتى ست كه به انگيزه ء كار فشرده كه چهار روز در هفته بطول مى انجامد و سه روز تحصيل فشرده كه در مسافت شش ساعته اى از محل كارت شروع شده زمان لازم را براى برقرارى ارتباطات اينترنتى ميسر نمى كند از اين جهت از همه ء دوستان خصوصا احسان خان و حقيقت تلخ و ساير عزيزان و دوستان گرامى كه نتوانسته ام در بحث هايشان شركت كنم از صميم قلب پوزش مى طلبم - اگر چه يكماه پيش فرصت بسيار كوتاهى براى زيارت از ايران نصيبم شد اما چنان كوتاه و اندك بود كه حتى فرصت زيارت دوستان و فاميل نزديك نيز ميسر نشد كه از همه خصوصا دوست ارجمندم شاعر طنز گوى اذريم جناب شجاع بابت اين قصور طلب بخشش دارم اميد انكه دروس دانشگاه و تلاش براى لقمه اى نان فرصتى برايم مهيا كند تا بتوانم دوباره پاى صحبت دوستان ارجمندم بنشينم  

                                               با كمال احترام 

                                       بهروز عرب زاده             

چه شب ها كه جر خورد احساس من

گر گرفت پيرامون پريشانى ام

گشوده شد مزار عقده هاى عنكبوت تنيده

و ارواح جنازه هاى مدفون

چون هجوم آتشبار فلاكت

آوار شدند بر شكاف خطوط معصوم انديشه ام

ضيافتى مى شد

          لگد مال غرورم

                   اسارت سلسله هاى تنيده ء نازكم

                                   شكنجه ء اشكباران من

و اينسان در هاله اى از اوهام هراسان خاطره

نبرد نابرابر آيه هاى پريشانى ام

و لشگريان بى اعتنائيت

بر حماسه ء طاقت شانه هاى زخمى ام كتابى ديگر گشودند

چه گذشت ؟

            زير بار آوار كدام خرابه گذشت ؟

نمى نويسم 

التهاب آتشين التماس هاى آسمانى ام را

زجه هاى حنجره ام را

                 مرواريد هاى غلتان هر شبم را

 به راستى من دست به گدائى عشق نزدم ؟

چه كردى

زلزله ها كه بر تنم گذشت

                           در يورش لگد هاى سربازان غرورت

 ترحمى ؟

            اصلا

طنين ناسازش هجوم نديدن بود

                                        و لرزه هاى اندام من

چه كردم ؟

              ترك نكردم

    ترك هاى قلبم را به سوزن عشق رفوع كردم

    ماندم

            خميدم

                      پوكيدم

               با پنيكى كه از پس لرزه هايت مانده بود

پيرم كردى

جه حكايت زشتى ست عشق

اعتيادى كه برگشت نمى شود گفت

عجبا من از اندوه كدام حكايه مجبورم

                                                       به تنفس تو

                                                         دوباره تو

                                                                    تو

                                                                      تو

پشت پرچم سفيد كاغذم

              بايد بنويسم

         هجوم لحظه هاى توست

دوباره دارد جر مى خورد احساس من

                                                 جر مى خورد

                                                                 جر

                                                                       جر

                                                                             جر

                                                                 اوت ۲۰۰۸  بهروز عرب زاده

                                                                         ب وفا

هجوم وحشى سرسام تو

بى آب و دانه مى ماند كبوتر اوهام من

و برگرد نمى شود گفت

به سال هاى شباب

به شب هاى رونق غرور

به روز هاى بارش شوق

به لحظه هاى شيرين اسارت هولناك من

                                              در مخوف قلعهء احتياج تو

ديريست قرارم ساكن نمى شود

                                     نمى دانى ؟

كش امده اند

               سال ها

                             ماه ها

                                    هفته ها

                                        روز ها

                                            ساعت ها

                                                 دقيقه ها

                                                      ثانيه ها

                                                               آ    آ   آ 

و كبوتر هنوز ...

ولم نمى كنند هجوم لحظه ها

چه جنگل لذيز مخوف هولناكى ست انتظار

و تنهائى ممتد سكوت من

                                در بارش يكريز احتراق تو

اين سال هاى تو در توى بن بست

پنجره هاى بى رمق

امانم را كه نه   

سلسله هاى اعصابم را نشانه رفته اند

من از تير باران احساس سخن مى گويم

از قتل عام اعصاب در احساس يك بشر

من از تجاوز وحشتناك غرور قاتلى سخن مى گويم كه سال هاست

به لاشه ء حس كبوتر نيز شليك مى كند

چقدر ديوار بى اعتنائيت بلند است (چون قلعهء اسارت من )

قاتل كوجك نازنين

ديوارى كه مرا در اسارت خويش

به كشتار فجيع لحظه ها كشيد

ببين

دارد بنيك مى زند حس يك محبوس

صداى شليك مى آيد

دوباره هجوم وحشى سرسام توست

            بيچاره كبوتر اوهام من

                                                              ۱۹   زوئن ۲۰۰۸

پيغام گذاشته بود (نيما رضوانى )حال و روزمان خوش نيست بيمارى و هزار دردسر ديگر . ازوقتى ابراهيم پر كشيد و رفت شوكه شده ام دستم به نوشتن يارى نمى كند

و من : اى داد بيداد ابراهيم رزم آرا ؟ فكر كردم شوخى مى كند يا منظورش جيز ديگرى بوده  حتما" اينهم شايعه است ابراهيم ايران كه نبود كجا بود ؟

پيغام گذاشتم فلانى جان به لبمان كردى موضوع چيست ؟

منتظر تماسش نشدم سر به بيابان اينترنت زدم خير بخصوصى دستگيرم نشد آخر نمى شود ابراهيم بميرد و خبرى يادى بزرگداشتى نباشد فكر كردم شايد هنوز خبر منتشر نشده  به دوست ديگرى (على شجاع )پيغام فرستادم فلانى شوكه شده ام خبر راست است يا دروغ ؟

نوشته بود زمستان گذشته بر اثر سكته ء قلبى جان به جان آفرين تسليم كرده است ۰

اه... من ماندم و سوگ ابراهيم در اين دنياى غربت بى كسى  ۰ يك روز تمام از دفتر كارم بيرون نيامدم رفتم تو لاك خودم حوصله ء هيج كس را نداشتم به اين غريبه ها هم كه نمى شد فهماند بابا يك هنرمند ايرانى مرده دوستمان مرده همشهريمان مرده بيشتر از ۴۰ سال نداشت كه تنهايمان گذاشت ۰ وقتى هم كه هم زبانى پيدا نمى كنى دردت بيشتر مى شود۰  آشنائى من و ابراهيم به سالهاى دور برمى گشت به انجمن ادبى  من تازه از پايتخت امده بودم و بعد چند سال دوباره پايتخت نشين شدم اما هر بار كه گذرم به شهرستان و انجمن مى افتاد ديدارمان تازه مى شد شعر را خوب مى فهميد نقد مى كرد مى نوشت تاتر كار مى كرد فلسفه جزو جدا نشدنى وجودش شده بود  در عرصه ء ادبى شخصى فعال و پر انرژى بود روزى براى ديدن زنده ياد استاد منوجهر آتشى شاعر برجسته ء معاصر به دفتر ماهنامه ء كارنامه رفته بودم مابين صحبت هايش گفت امسال مابين انتخاب كتاب برتر شعر از مابين شعرهاى ارسالى به ماهنامه كه هنوز در قالب  كتابى منتشر  نشده اند شعر برتر انتخاب خواهيم كرد كه مابين منتخبين نام همشهريت نيز هست و گشت و شعر ابراهيم را دستم دادخوشحال بودم كه همشهرى من هم جزو منتخبين است انروز گذشت و چند روز بعد بر حسب اتفاق گذرم به شهرستان و انجمن افتاد به ابراهيم گفتم آتشى شعرش را پسنديده و جزو منتخبين است  حرف بخصوصى نزد اما از چشمانش مى شد فهميد كه خوشحالي ش بيشتر از انچيزى ست كه بروز مى دهد چند ماه بعددر كارنامه خواندم كه شعرش نفر اول انتخاب قرار گرفته و گويا مصاحبه ء كوتاهى هم با وى شده بود مدتى بعد به تهران امد و يك بار در ميدان انقلاب به همراه همسرش در حال گذر بود كه سلام و عليكى و صحبتى كوتاه و بعد خداحافظ در هفته نامه ء كتاب هفته ستونى را گرفته بودو مرتب با انجمن هاى ادبى در تماس بود مى رفت مى گشت و در مدت كوتاهى خوب خودش را جا انداخت و از كلاس هاى زنده ياد اتشى نيز بهره ها برد  و بعد ترك ديار  آخرين خبرى كه از وى داشتم يك سال پيش قبل از مهاجرتم  بود كه گويا كانادا رفته بود اماچه دير فهميدم كه مدت كوتاهى بعد عجل امانش نداده  و دريغ از دوستانش كه حتى حرمت هم مسلكيشان را نيز نگاه نداشته اند جه برسد به دوستى ۰ شاعرى بميرد و در اينترنت حتى يك مورد در خصوصش پيدا نكنى بگذريم كه در اين باب بيشتر خواهم نوشت نه تنها در مورد ابراهيم بلكه از بى حرمتى شاعر نما هائى كه تنها هدفشان رسيدن به نان و نوائى ست و مرگ ديگران اگر سودى  به حالشان نداشته باشد بى سخن خواهند گذشت در اين كوتاه مجال   تنها خواستم ياد و خاطره ء دوستى شاعر را گرامى داشته باشم هر چند  معيار هاى شعريمان متفاوت و نوع نگاهمان به شعر ديگر گونه بود اميدوارم به زودى ناگفته هايم را برايتان بنويسم  ياد و خاطره اش گرامى باد

                                                                 بهروز عرب زاده( ب وفا )

                                                              ۱۴ مه ۲۰۰۸

تنديس آتش شد چشمانش

و عروسك نيازش زبانه كشيد

كودك دستانش به حضانت عاطفه زخمى شد

من

بار طاقت فرسائى شد

                 در امتداد نگاه ساليان اشتياق

مى دانست

          در اضطراب هاى مكرر مى دانست

پر زده است گنجشك وصال از پنجره ء زمان

و در باغچه ء پروازش درخت ياءس شکفته

ناگاه برهنه شد غرور فريادش از جوانه ء اميد

گويى از عائله ء غريب غربت بود

غريو ساكن احساسش

         غنوده در غمين آواى حزين

صداى بانگى گرفته گوش هايش

به زايش برگرد  درد مى كشيد

به آغوش گرگ خفته بود گويا اعتبار بره ها

نه ستاره سوسو مى كرد

                       نه ماه به زمين منتى داشت

                             ***

شب از نيمه گذشته بود كه جان مى سپرد اشك هايش

از نعش خويش گذشت و به حافظه سپرد

  عادت شرجى شراره و سرب را

                                                   ۲۵ آوريل ۲۰۰۸

ول كن شماره ها به پرتاب نبض انگشتانت به فاصله هاى من بلرزند

خودت را كه پشت سيم هاى مسى شل مى كنى

گلوله هاى نبضت

طپش هاى قلبم را نشانه مى روند

و من مى مانم و

                  شب حروفت

زير بارش  مدام آسمان سكوتم

آخر عزيزم

چيزى براى ديدن

                         بوئيدن

خودت كه مى دانى

همهء زندگيمان پشت اين امواج غل مى خورند

                                           مى لغزند

                                                       سر مى خورند

و غصه هايت سوراخ سوراخم

و من چقدر صبورم مگر

                                  سنگى به آينه پرتاب نكنم

من از شكستن آينه نمى گويم

از زخم

           از ترك ها

                       از خلاء

كه همه چيز دارد اتفاق مى افتد

                                بى آنكه نگاهى ملموس

به شتاب نگاهم

                        خيابانى را قرق كرده باشد

امشب

          يكريز حروفت را در جيب هايم جمع مى كنم

با لرزه هاى آوايت

                  بى انكه لبانم نوازش تكرارت را باز يابد

من گوشى بدست

                        چكه

                                 چكه

                                          فرو

                                                مى ريزم

رگبارت را حواله كن

             سيبر احساسم سرب هايت را منتظر است

                                               ۶ اوريل ۲۰۰۸ آتن

                                         بهروز عرب زاده ب وفا

پديده اى ديگر از آسياى ميانه

اين حواى بى بديل

با كوله بارى از حكايت هاى مندرج سنجاق بر پيشانيش

ازبك باشد يا قرقيز

   تركمن باشد يا تاجيك

فرق نمى كند وقتى از تراكم ابرهاى ندارى

باران سردرگمى باريده باشد بر چهارراه سرنوشتش

و هنوز در بلاتكليفى روزهاى رفته         نيامده

 انبوه علف ها گريبانش گرفته باشد

           ***

زيباست  هنوز

با پيكره اى افسونگر هم پياله ء ميترا

دوست داشتنى چون سمرقند و بخارا

از سلاله هاى عشق آباد

با ته لهجه ء غمى كه در چشمانش تو را فرا مى خوانند

     به التيامش سيگارى ديگر بگيرانى

             ***

روزگارى نه چندان دور عروس حجله ء تركمنى بوده است در تركمنستان

چراغ التماس خانه اى كه سو سو ى ويرانه اش هنوز

در چشمان كودكى خردسال در آن حوالى چشمك مى زند

و امروز

شمع محفل لحظه ها

عروس چرگين مردان خيابانى

هرزه هاى هر جائى

نامردمان نانجيب

تاجران شرافت شب

    ***

اين زن حكايت دست چندم شوريده بازار استانبول

                                                                 در پناه نمى گنجد

و هيج حقيقتى از لذت دروغ نمى رهاندش

ديريست آلوده ء مصرف دروغ است

و لكه هاى ننگ

الماسى ست درخشان بر بلور سينه اش

در پناه روزهاى در امان من

جز به فروش لحظه هاى طلائى

به دامان هيج حقيقتى نيآميخت

و همچنان به تجارت فريب خود پيوست

مردانگى من گل كرده بود

پندارم پنداشته بودم

  مى شود آيا از كوچه هاى هر جائى به خانه ء اميدى دل بست ؟

من اما نه از حريم لياقتم گذشته بودم

و نه به زنانه گيش دل داشتم

مردانگى ايرانيم به پناه آورده بودش

چه عبث فكرى كه از كوير گل مى خواستم

آه اين زن آلوده ء تجارت سكس است

و هيج معجزه اى به گمانم توان سازش نخواهد داشت

اين آب ازا عماق چشمانش آلوده است

و قطره هاى بارانش لافى ست بيهوده كه به فريبت بر خواسته است

اين حكايت ديريست در آسياى ميانه تكرار مى شود

و هر روز ديكتاتورى جديد براى زادن دخترى ديگر

براى شب هاى بالكان متولد مى شود

                                                          استانبول  ۲۵ اكتبر ۲۰۰۷ 

حكايت هاى غربت ۱۱

امسال دوباره سياهى به ذغال ماند  و عروس بهار بر درخت گيلاس رقصيد

زفاف عشق بود و زهدان زمين   و آتش حجله ءشوق به زادن سبزينه و گل

پير مرد سپيد جنگل پوش

لحاف سپيد خود را به كنارى كشيد

رفت در حافظه ء قبرستان سرما حكومت ۱۳۸۶

قطرات گرما بر دامن كوه

رودخانه ء محبت را جارى كرد و نوروز ۱۳۸۷ زاده شد

              """"""""

در من اما خصومت سرما پا برجاست

قنديل هاى غربت آويزان

من در دو هزار  چندم ميلاديم هنوز

نوروز غريبه اى ست در كهنه گى روزهاى تكراريم

من در حكومت تنهائى غربت يخ زده ام

و چشمانم از بوسيدن نوروز كوتاه

زمستان دوريم به خورشيدى اميدوار نيست

دارم براى جنازه ء خود مرثيه مى سرايم

براى تن مانده زير برف

                       """""""

من اما چه غريبهء آشنا ئى هستم (آى با شما هستم كه از كنارم گذشته ايد)

و چه عادت غريبى به سرما دارم

گرماى عشق آرزويم بود

كه ديوار هاى سخت نفرت دريغ كرده بودند

من در زندان خود فرياد مى كشيدم

دندانم از يخ بندان خودكارم جريحه دار مى شد

مى طلبيدم شما نامردمان نشسته در خود را

خورشيدى كه نه كدامتان  بگوئيد كدامتان شمعى براى گريز از وحشت افروختيد

تاريك و يخ زده به گريز افتادم

از خويش     از شما   از سرماى سخت پيرامون

و حالا    دوباره اين گوشه ء دنيا

زير خروارها برف غريبى

دارم به سرنوشت جنازه ء خودم مى خندم

(خنده ام از گريه غم انگيزتر است

                          كارم از گريه گذشته است بدان مى خندم ) **

                                                                         ۲۰ مارس ۲۰۰۸  بالكان *

                                                                       بهروز عرب زاده  ب وفا  

(وقتى جائى كه هستى وطنت نيست اسمش هم زياد فرقى نمى كند كجاى بالكان باشى )

ابتدا اميدوارم بخاطر همه ء غلط ها ى املائى كه در نوشته هايم از اين بس خواهد بود بوزش مرا قبول فرموده و خود در خوانش اصلاح فرمائيد اميدوارم به اين زودى امكانات زبان فارسى برايم فراهم شود تا از ۴ حرف فارسى كه در عربى نيست استفاده كنم اما با توجه به اينكه نمى توانم سكوت طولانى را ببذيرم نسبت به انتشار حرف هايم به اين صورت اقدام كردم  اميدوارم از اين بس بيشتر با دوستان باشم شعر زير اولين سخنم بعد از ۵ ماه دوريست نوشته هايم در اين ۵ ماه بسيار است كه به مرور زمان در همين وبلاك خواهد امد

                                                            با تشكر

                                                      بهروز عرب زاده ب وفا

امشب با درد چه كنم چه كنم

دارم در اين اتاق سرد يخ مى زنم

زمستان وحشتناكي ست غريبى من

                                                     تنهائى من

و حرف هاى نگفته اى كه

در شومينه مى سوزد و گرما نمى دهد

روى كاناپه دارم به خودم مى پيچم

امشب چهارم فوريه است

فردا به چله مى نشيند قرار عمر من

هديه اى نخواهم داشت

و هيچ بوسه اى شمع هاى تولدم را روشن نخواهد كرد

هيچ كس به زبان من سخن نخواهد گفت

ديريست چراغ ها خاموشند

پنچره ها بسته

و سرما سوزان و وحشتناك سفير غريبى مرا

در ديوار همسايه فرياد مى زند

آه خانه ء كوچك بيزانسى من

نماينده ء غرور ايرانيم

من معصومانه به غريبى خود مى انديشم

بيرون اين خانه

لابه لا ى كوچه ها

                              خيابان ها              ديسكوها    كاباره ها

بوى سكس مشامم را مى آزارد

و مردان كولى  و دختران شب

 جنسيت شان را در جام هاى شامباين قسمت مى كنند

و دلار ها اين منجى هاى كوچك خوش قواره

آه اين دلارها چه خوش رقصى ها كه نمى كنند

من اما چقدر در اين ساحل مديترانه تنهائيم را بميرم

آه من به تو مى انديشم اى هماره در من با من

به اغوشت      نوازشت 

و به چيزهاى از تو كه مرا از كوچه ها و خيابان هاى اين شهر متنفر كرده است

من بوى تو را مى خواهم

                               كوچه ء تو را مى خواهم

                                                                 خيابان هاى تو را

و دختر لويزانيت را كه عاشقانه به دوست داشتنش عمرى ست

    كف كرده ام

چيزىاينجا به اشنائى من سلام نمى دهد

همه چيز مثل پرده ء سينما خالى از واقعيت

ميزان عشق رنگ اسكناس

و تو مجبورى به مفاهيم كلمات گند بزنى

و هر روز به زن همسايه كه بوى تند همخابگى مى دهد و تو را

مى خواهد صبح بخير بگوئى

و هر شب از ميان اتو استب ها بگذرى و به ماركت روبروى خانه ات

كه تجارت سكس مى كند شب بخير بگوئى

چرا هيچ كس به زبان من سخن نمى گويد

و چرا مجبورم به زبان اين مردم

وطن من كجاست     بى وطن شده ام

زبان من كجاست بى زبان شده ام

كدامين طوفان شوم سياهى را بركو چه هاى سرنوشتمان باشيد

چه كسى وطن را دزديد             نان شب را

              آزادى را         با تو بودن را

                                                    دختر لويزانى را

من نفرين نخواهم كرد

گريه        سكوت        حرف خواهم زد

 امشب رسالت چهل در من شكوفته

در من پيامبر اميدى روشن است

                                                مبارك است

                                                        تولدم مبارك است

                                          چهارم فوريه ۲۰۰۸

                                     بهروز عرب زاده  - ب وفا

با درود به همه ى دوستان

از همه ى دوستانى كه در اين مدت ابراز محبت و لطف نموده  و با مطالب دل نشينشان اين حقير را شرمنده فرموده بودند متشكرم اميدوارم كه با توجه به امكاناتى كه اخيرا يافتم به تك تك عزيزان سرزده و نهايت سباس خود را ابراز نمايم

البته هنوز دسترسى به امكانات فارسى را ندارم و با استفاده از حروف عربى با كيبوردى كه نوشتن را برايم بسيار مشكل نموده است مى نويسم اميدوارم كه به اين زودى بتوانم به امكانات كافى دسترسى بيدا كرده و نسبت به درج مطالب جديد اقدام كنم 4 حرف فارسى را  كه در عربى نيست لطفا خودتان هنكام مطالعه بيافزاييد  و غلط هاى املاىم را ببخشيد

حقيقت ان است كه دل تنك همه ى دوستان و مطالبشان هستم هر جند در اين مدت بارها به سايت تك تك دوستان امده ام ولى به همان علت ياد شده نمى توانستم با دوستان در تماس باشم حرف هاى بسيارى برايتان دارم و به اين زودى نكفته هاى 5 ماهه را جبران خواهم كرد 

قبول بفرماييد كنار امدن با دنيايى كه برايت تازه كى دارد و زنده كى در ان با توجه به ناكامى هاى فراوانى كه در وطن داشتم مدتى زمان مى طلبيد كه به همت عشق ان هم به خوبى و خوشى سبرى شد و هم اكنون روال عادى به برنامه هايم بركشته و در مسير بيشرفت قرار كرفته ام تنها دورى عزيزان باقى بود و حرف زدن به زبان مادرى كه انهم در حال از بين رفتن است و اميدوارم تا 5 روز ديكر با  شعر ها  و نوشته هاي جديدم در غربت در خدمت دوستان باشم دوباره از ابراز لطف عزيزان كه با نظرات اشكار و بنهان خود جوياى حال بودند متشكرم البته دوستاني كه نظرات بنهان فرستاده بودند شمارشان افزونتر بود كه از همه ى انان نيز جداكانه متشكرم تا جند روز ديكر كه بيش از 5 روز نخواهد بود بدرود

اميدوارم لياقت اين همه لطف را داشته باشم  موفق و ايرانى باشيد

                                                      خاك باى همه ى ايرانيان غيرتمند و ازادى خواه

                                                              بهروز عرب زاده ب وفا

                           دلتنگ  شما خواهم بود

در این لحظه ها که نمی دانم چه خواهد شد دلم سخت در آشوب است تمام جمله هاو واژه ها را به یاری طلبیده ام تا مگر بتوانم با شما دوستان که به بودنتان عادت داشتم تا فرصتی دیگر خداحافظی کنم باور کنید به زبان آوردن این جمله برایم سخت است اما شرایط در حال حاضر برایم بسیار تنگ است مشکلات کاری و معشیتی عرصه را چنان تنگ کرده است که چاره ای جز غیبتی کوتاه یا طولانی ندارم نمی دانم راهی که در پیش گرفته ام تا چه زمان مرا به خود مشغول خواهد ساخت اما می دانم که حداقل تا دو سه ماه از ایجاد پست جدید محروم خواهم بود اما همچنان به وبلاگهای دوستان خواهم آمد و اگر امکاناتی باشد نظری نیز خواهم نوشت و در بخش نظرات همین پست نیز با دوستان کما بیش سخن خواهم گفت اندوهم از این است که دست بازی گر چرخ گردون چه بازی دیگری برایم تدارک دیده است عمری ست که عروسک خیمه شب بازی تقدیر بوده ام و بارها تا آستانه ی حذف از نمایش زندگی به پیش رانده است و این بار مرا به سمتی می کشاند که برایم سخت دوری عزیزانم درد آور است . بریدن از دیار و تن سپردن به امواج خروشان حیات بی آنکه بدانی این کشتی تو را به کجا خواهد کشاند سخت است آنچنان که تاکنون امیدوار روزهای بهتر بوده ام همچنان نیز امیدوارم .  شاید تقدیر من نیز چنین باشد که مجال لختی نفس کشیدن برایم محیا نباشد . یا چه می دانم شاید راهی که در پیش گرفته ام مرا به سرمنزل آسایش رهنمون کند به هر حال امیدوارم که فراغ عزیزانم به طول نکشد و بتوانم در کنار کسانی که دوستشان دارم باشم .  نمی دانم – حتی تصویر درستی از موقعیت فردایم ندارم . من قول می دهم که همیشه به یاد عزیزانم باشم و در هر کجا که هستم به نام ایرانی از جا برخیزم تا مگر دوباره در آغوش وطن گریه های غربتم را سر دهم موفق و پیروز باشید .

                                                                   دوستار همه ی ایران و ایرانی

                                                                    بهروز عرب زاده  ب وفا

                    شاعری زیر درخت چنار

زیر درخت چنار 520 ساله ی مسجد جامع بایزید استانبول، در جائی که درب ورودی بازار صحافان و کتاب فروشان بازار سنتی استانبول ، قرار دارد هنرمندی زندگی می کند که 43 سال است روزگار خود را با درخت چنار کهنسال به اشتراک گذاشته است .

استاد حسین آونی Hossein avni dede   شاعر ترک زبانی ست که 43 سال است زیر درخت چنار مشغول فروختن کتاب های شعر است . وی که حدود 28 سا ل است ریش خود را کوتاه نکرده است ، اکنون با ریشی به درازای 50 سانت همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد . او چنان با درخت کهنسال در هم آمیخته که جزو لاینفک حیات درخت محسوب می شود .

امروز درخت چنار بخاطر استاد حسین آونی و استاد حسین آونی بخاطر درخت چنار محبوبیتی یافته اند که توریست های همه ی کشور های جهان بدون انداختن عکسی یادگاری با آنان به کشورشان مراجعت نمی کنند شخصیت های مختلفی در سطح جهان و روزنامه های زیادی در خصوص وی مطلب نوشته و به معرفی نامبرده اقدام کرده اند از قرار معلوم نوشته هایش نیز به چند زبان دنیا ، از جمله انگلیسی و ژاپونی و ... ترجمه شده است .

در سفر اخیری که به شهر تاریخی و باستانی استانبول داشتم زیر همان درخت چنار با وی آشنا شدم . پیر مردی مهربان و خوش رو با آن ریش سفید بلند خود و بساط کتاب هایش و 2 گربه ی

لطفا" ادامه ی مطلب را در زیر کلیک کنید

                     نتیجه گیری بحث - ایده ال های ما برای جامعه ی ایران چیست ؟

از همه ی دوستانی که در بحث – ایده ال های ما برای جامعه ی ایران چیست مشارکت فرمودند و با ابراز عقایدشان زمینه ی تبادل نظر را در مراجعه کننده گان و دوستان محترم فراهم نمودند کما ل تشکر را دارم بنده به شخصه از همه ی عقاید ابراز شده استفاده کرده و امیدوارم سایر دوستان نیز استفاده ای که لازم است از این بحث کرده باشند .

به انگیزه ی مشارکت اینجانب نیز در بحث - امکان نتیجه گیری کلی  و جمع بندی نهائی به خاطر حرمت به تمامی نظرات برایم سخت و دشوار است . به هر حال همه ی ما در طول بحث توانستیم ضمن ابراز عقاید خود از گفتارهای سایرین نیز استفاده کنیم . پس دور از انصاف خواهد بود که بنده به شخصه و با دخیل کردن نظرات خودم به نتیجه گیری کلی بپردازم . لذا ضمن باز نگه داشتن بحث از دوستان خواهشمندم خود با مطالعه ی نظرات که در پست ایده ال های ما برای جامعه ی ایران چیست ؟  درج شده است اقدام به نتیجه گیری یا ادامه ی آن اقدام کنند . از نظر من بحث بسیار عالی و خوبی بود که امیدوارم سایر دوستان نیز با طرح پرسش های مختلف نسبت به ایجاد چنین گفتگوهائی اقدام کنند . بی شک جامعه ی ما نیازمند بحث بر سر آرمان ها و دیدگا ه های خود است تا بتواند در این راستا به نتایج مطلوب و مورد پذیرش عامه برسد خصوصا" در موقعیت حساس فعلی که جامعه در تب آزادی می سوزد .

امیدوارم فارغ از دیدگاه ها و عقاید مختلف و روش هائی که داریم بتوانیم دست در دست یکدیگر برای سر بلندی ایران و ایرانی کوشا و توانا باشیم .