پيغام گذاشته بود (نيما رضوانى )حال و روزمان خوش نيست بيمارى و هزار دردسر ديگر . ازوقتى ابراهيم پر كشيد و رفت شوكه شده ام دستم به نوشتن يارى نمى كند

و من : اى داد بيداد ابراهيم رزم آرا ؟ فكر كردم شوخى مى كند يا منظورش جيز ديگرى بوده  حتما" اينهم شايعه است ابراهيم ايران كه نبود كجا بود ؟

پيغام گذاشتم فلانى جان به لبمان كردى موضوع چيست ؟

منتظر تماسش نشدم سر به بيابان اينترنت زدم خير بخصوصى دستگيرم نشد آخر نمى شود ابراهيم بميرد و خبرى يادى بزرگداشتى نباشد فكر كردم شايد هنوز خبر منتشر نشده  به دوست ديگرى (على شجاع )پيغام فرستادم فلانى شوكه شده ام خبر راست است يا دروغ ؟

نوشته بود زمستان گذشته بر اثر سكته ء قلبى جان به جان آفرين تسليم كرده است ۰

اه... من ماندم و سوگ ابراهيم در اين دنياى غربت بى كسى  ۰ يك روز تمام از دفتر كارم بيرون نيامدم رفتم تو لاك خودم حوصله ء هيج كس را نداشتم به اين غريبه ها هم كه نمى شد فهماند بابا يك هنرمند ايرانى مرده دوستمان مرده همشهريمان مرده بيشتر از ۴۰ سال نداشت كه تنهايمان گذاشت ۰ وقتى هم كه هم زبانى پيدا نمى كنى دردت بيشتر مى شود۰  آشنائى من و ابراهيم به سالهاى دور برمى گشت به انجمن ادبى  من تازه از پايتخت امده بودم و بعد چند سال دوباره پايتخت نشين شدم اما هر بار كه گذرم به شهرستان و انجمن مى افتاد ديدارمان تازه مى شد شعر را خوب مى فهميد نقد مى كرد مى نوشت تاتر كار مى كرد فلسفه جزو جدا نشدنى وجودش شده بود  در عرصه ء ادبى شخصى فعال و پر انرژى بود روزى براى ديدن زنده ياد استاد منوجهر آتشى شاعر برجسته ء معاصر به دفتر ماهنامه ء كارنامه رفته بودم مابين صحبت هايش گفت امسال مابين انتخاب كتاب برتر شعر از مابين شعرهاى ارسالى به ماهنامه كه هنوز در قالب  كتابى منتشر  نشده اند شعر برتر انتخاب خواهيم كرد كه مابين منتخبين نام همشهريت نيز هست و گشت و شعر ابراهيم را دستم دادخوشحال بودم كه همشهرى من هم جزو منتخبين است انروز گذشت و چند روز بعد بر حسب اتفاق گذرم به شهرستان و انجمن افتاد به ابراهيم گفتم آتشى شعرش را پسنديده و جزو منتخبين است  حرف بخصوصى نزد اما از چشمانش مى شد فهميد كه خوشحالي ش بيشتر از انچيزى ست كه بروز مى دهد چند ماه بعددر كارنامه خواندم كه شعرش نفر اول انتخاب قرار گرفته و گويا مصاحبه ء كوتاهى هم با وى شده بود مدتى بعد به تهران امد و يك بار در ميدان انقلاب به همراه همسرش در حال گذر بود كه سلام و عليكى و صحبتى كوتاه و بعد خداحافظ در هفته نامه ء كتاب هفته ستونى را گرفته بودو مرتب با انجمن هاى ادبى در تماس بود مى رفت مى گشت و در مدت كوتاهى خوب خودش را جا انداخت و از كلاس هاى زنده ياد اتشى نيز بهره ها برد  و بعد ترك ديار  آخرين خبرى كه از وى داشتم يك سال پيش قبل از مهاجرتم  بود كه گويا كانادا رفته بود اماچه دير فهميدم كه مدت كوتاهى بعد عجل امانش نداده  و دريغ از دوستانش كه حتى حرمت هم مسلكيشان را نيز نگاه نداشته اند جه برسد به دوستى ۰ شاعرى بميرد و در اينترنت حتى يك مورد در خصوصش پيدا نكنى بگذريم كه در اين باب بيشتر خواهم نوشت نه تنها در مورد ابراهيم بلكه از بى حرمتى شاعر نما هائى كه تنها هدفشان رسيدن به نان و نوائى ست و مرگ ديگران اگر سودى  به حالشان نداشته باشد بى سخن خواهند گذشت در اين كوتاه مجال   تنها خواستم ياد و خاطره ء دوستى شاعر را گرامى داشته باشم هر چند  معيار هاى شعريمان متفاوت و نوع نگاهمان به شعر ديگر گونه بود اميدوارم به زودى ناگفته هايم را برايتان بنويسم  ياد و خاطره اش گرامى باد

                                                                 بهروز عرب زاده( ب وفا )

                                                              ۱۴ مه ۲۰۰۸

تنديس آتش شد چشمانش

و عروسك نيازش زبانه كشيد

كودك دستانش به حضانت عاطفه زخمى شد

من

بار طاقت فرسائى شد

                 در امتداد نگاه ساليان اشتياق

مى دانست

          در اضطراب هاى مكرر مى دانست

پر زده است گنجشك وصال از پنجره ء زمان

و در باغچه ء پروازش درخت ياءس شکفته

ناگاه برهنه شد غرور فريادش از جوانه ء اميد

گويى از عائله ء غريب غربت بود

غريو ساكن احساسش

         غنوده در غمين آواى حزين

صداى بانگى گرفته گوش هايش

به زايش برگرد  درد مى كشيد

به آغوش گرگ خفته بود گويا اعتبار بره ها

نه ستاره سوسو مى كرد

                       نه ماه به زمين منتى داشت

                             ***

شب از نيمه گذشته بود كه جان مى سپرد اشك هايش

از نعش خويش گذشت و به حافظه سپرد

  عادت شرجى شراره و سرب را

                                                   ۲۵ آوريل ۲۰۰۸

ول كن شماره ها به پرتاب نبض انگشتانت به فاصله هاى من بلرزند

خودت را كه پشت سيم هاى مسى شل مى كنى

گلوله هاى نبضت

طپش هاى قلبم را نشانه مى روند

و من مى مانم و

                  شب حروفت

زير بارش  مدام آسمان سكوتم

آخر عزيزم

چيزى براى ديدن

                         بوئيدن

خودت كه مى دانى

همهء زندگيمان پشت اين امواج غل مى خورند

                                           مى لغزند

                                                       سر مى خورند

و غصه هايت سوراخ سوراخم

و من چقدر صبورم مگر

                                  سنگى به آينه پرتاب نكنم

من از شكستن آينه نمى گويم

از زخم

           از ترك ها

                       از خلاء

كه همه چيز دارد اتفاق مى افتد

                                بى آنكه نگاهى ملموس

به شتاب نگاهم

                        خيابانى را قرق كرده باشد

امشب

          يكريز حروفت را در جيب هايم جمع مى كنم

با لرزه هاى آوايت

                  بى انكه لبانم نوازش تكرارت را باز يابد

من گوشى بدست

                        چكه

                                 چكه

                                          فرو

                                                مى ريزم

رگبارت را حواله كن

             سيبر احساسم سرب هايت را منتظر است

                                               ۶ اوريل ۲۰۰۸ آتن

                                         بهروز عرب زاده ب وفا